www.irank.ir

در چند دهه اخیر، به علت تغییر در اپیدمیولوژی و افزایش تعداد عوامل شیمی درمانی هدف مند، اهمیت تعیین زیرگروه هیستولوژیک کانسر ریه سلول غیرکوچک (NSCLC) افزایش یافته است. روند افزایش طول عمر بیماران مبتلا به NSCLC پیشرفته، کماکان آهسته است. به منظور بهینه کردن درمان برای هر بیمار منفرد، نتایج منتشر شده آزمایشات بالینی به طور مرتب اطلاعاتی درباره عوامل پروگنوستیک و عواملی که می توانند تاثیر دارو را پیش بینی کنند، در اختیار می گذارند....

در گذشته، اهمیت پروگنوستیک زیرگروه هیستولوژیک در NSCLC پیشرفته با اطمینان نشان داده نشده، البته اغلب برای بیماران NSCLC که در مطالعات بالینی پذیرش می شوند، زیرگروه های هیستولوژیک مشخص می شوند، اما بررسی هایی که درباره همراهی بالقوه بین هیستولوژی و اثر بخشی درمان صورت می گیرند، معمولا گزارش نمی شوند.

لیکن، اخیرا نتایج دو مطالعه فاز III کنترل شده اتفاقی روی شیمی درمانی سیتوتوکسیک، موجب احیای توجه به تأثیر هیستولوژی NSCLC بر اثر بخشی درمان شده است. آنالیز گذشته نگر یک مطالعه که پمترکسد را به عنوان خط دوم درمان با دوستاکسل در NSCLC مقایسه نمود و همچنین آنالیز آینده نگر مطالعه ای که پمترکسد + سیس پلاتین را به عنوان خط اول درمان در NSCLC با جمسیتابین + سیس پلاتین مقایسه کرد، به لحاظ آماری رابطه قابل توجهی را بین درمان و هیستولوژی (درمان براساس هیستولوژی) تشخیص دادند. به این صورت که بیماران مبتلا به کارسینومای غیراسکواموس درمان شده با پمترکسد، میزان بقای طولانی تر و بیماران مبتلا به کارسینومای سلول اسکواموس درمان شده با پمترکسد میزان بقای کوتاه تری داشتند. به علاوه، مطالعه سومی نیز که دو دوز پمترکسد را به عنوان درمان های خط دوم و سوم در NSCLC مقایسه نمود، نشان داد که اثر بخشی آن بر حسب هیستولوژی تفاوت دارند.

با توجه به نتایج این مطالعات اتفاقی شده و به دلیل اهمیت روزافزون درمان های هدف مند بر آن شدیم تا شمول نگاه درمانی این مقاله را افزایش بخشیده و مطالعه ای مروری را درباره چگونگی ارتباط هیستولوژی با انتخاب درمان ارایه کنیم. نویسندگان این مطالعه بررسی کرده اند که آیا مطالعات پیشین روی داروهایی به غیر از پمترکسد نیز رابطه ای را بین هیستولوژی و پیامدهای بالینی مشاهده کرده بودند یا خیر.



● پمترکسد

پمترکسد یا Alimta یک آنتی فولات نوین است که آنزیم های دخیل در سنتز پورین و پیریمیدین را مهار می کند. پمترکسد عمدتا از طریق حامل احیا شده فولات وارد سلول می شود و تحت پلی گلوتاماسیون داخل سلولی وسیعی قرار می گیرد. اشکال پلی گلوتاماته برای دوره های طولانی درون سلول نگاه داشته می شوند و میل ترکیبی آنها با آنزیم های دخیل در سنتز پورین و پیریمیدین بالغ بر ۱۰۰ برابر بیشتر از داروی اصلی یعنی پمترکسد مونوگلوتامات است.

ما (نویسندگان) یازده مطالعه را که همراهی بین هیستولوژی و نتایج بالینی را در NSCLC مرحله آخر نشان داده بودند، بررسی کردیم. در هر یازده مورد، طراحی مطالعه و/یا نوع آنالیزها به ما اجازه نمی داد که به روشنی بین یک ارتباط پروگنوستیک یا ارتباط پیش بینی کننده تمایز قایل شویم. در برخی از موارد، هیستولوژی نقشی هم پروگنوستیک و هم پیش بینی کننده داشته است. هفت مطالعه مقایسه ای دیگر نیز به این نتیجه رسیدند که زیرگروه هیستولوژیک می تواند اثر بخشی شیمی درمانی های سیتوتوکسیک رایج خاصی را پیش بینی نماید و یافته سیزده مطالعه این بود که هیستولوژی در بیماران درمان شده با مهار کننده های تیروزین کیناز EGFR، پروگنوستیک و/یا پیش بینی کننده بود.



● اثر بخشی مهار کننده های تیروزین کیناز

ثابت ترین ارتباط بین هیستولوژی ونتیجه درمان، در مورد مهار کننده های تیروزین کیناز EGFR دیده شد. نکته جالب توجه این بود که همراهی بین آدنوکارسینوما و اثر بخشی بیشتر در بیماران درمان شده با مهار کننده های EGFR از ابتدا نتیجه مورد حدس نبود، بلکه در ابتدا این نظریه مطرح شد که نتیجه بهتر باید با کارسینومای سلول اسکواموس همراه باشد، زیرا در این کارسینوما EGFR به میزان بالایی بروز می کند. داده های جدیدتر پیشنهاد می کنند که اثر بخشی مهار کننده های تیروزین کیناز EGFR می تواند به توانایی آنها در مسدود کردن ارسال سیگنال در مسیر نا به جای EGFR همراه با موتاسیون های گیرنده فعال کننده مرتبط بوده یا اینکه می تواند مربوط به افزایش تعداد نسخه ژنی EGFR باشد. به رغم فقدان اطلاع دقیق از مکانیسم عمل مهارکننده های EGFR، هیستولوژی آدنو کارسینوما می تواند برای تعیین آن دسته از بیمارانی که به احتمال بیشتری از مهارکننده های تیروزین کیناز EGFR سود می برند، مورد استفاده قرار گیرد.

یک محدودیت این مرور، همانند هر مرور یا متاآنالیزی، تورش انتشار مطالعه است. این تورش زمانی اتفاق می افتد که نتایج منفی (در این مورد، نتایج منفی هیستولوژی) که اغلب منتشر نمی شوند، نادیده گرفته می شوند. آنالیز اثربخشی بر اساس زیرگروه هیستولوژیک به چند دلیل ممکن است گزارش نشود: داده های هیستولوژیک جمع آوری نشده اند، به علت قدرت ناکافی مطالعه آنالیز صورت نگرفته یا به خاطر شواهد تاریخی چنین آنالیزهایی مهم نبوده اند، آنالیز انجام شده، ولی نتایج منفی بوده اند و بنابراین گزارش نشده اند یا به خاطر اینکه چگونگی تفسیر یافته ها روشن نبوده است.

دلایل متعددی وجود دارد که چرا برخی از مطالعاتی که هیستولوژی را به عنوان یک عامل پروگنوستیک/ پیش بینی کننده مورد بررسی قرار دادند، ارتباطی را مشاهده نکرده اند. واضح ترین دلیل این است که آن مطالعه احتمالا به درستی نتیجه گرفته که همراهی هیستولوژی با اثر بخشی درمان نه به اندازه کافی پروگنوستیک است و نه پیش بینی کننده. چنین وضعیتی به ویژه می تواند برای مطالعاتی صادق باشد که به دنبال نقش پیش بینی کننده عوامل شیمی درمانی سیتوتوکسیکی هستند (برای مثال، آنزیم ها یا گیرنده ها) که تاثیر ساختاری آنها در تمام سلول ها یکسان است.

دلیل دیگر برای اینکه هیستولوژی به عنوان عامل پروگنوستیک یا پیش بینی کننده شناخته نشود، این است که طراحی مطالعه، جمعیت مطالعه و/یا آنالیز های آماری برای این منظور کافی نبوده اند. برای مثال، در متاآنالیزهایی که نتایج مطالعات مختلف شامل درمان های گوناگون و دموگرافی های مختلف بیماران ترکیب می شوند، تفاوت های مابین زیرگروه های مختلف بیماران پوشیده می شوند. آنالیز هایی که بازوهای درمانی را با هم ترکیب می کنند، می تواند به نتایجی متفاوت از نتایج جداگانه بازو های مطالعه منجر شوند.

در بسیاری از مطالعات ناکافی بودن طراحی مطالعه به معنی کافی نبودن اندازه نمونه است. ناکافی بودن اندازه نمونه همچنین می تواند به ترکیب شدن زیر گروه های هیستولوژیک بینجامد که خود یک اثر مهم را در یک زیرگروه هیستولوژیک نسبتا ناشایع پنهان می کند. حتی درون یک زیر گروه هیستولوژیک با مورفولوژی مشخص مانند آدنوکارسینوما، زیر گروه های متعددی می توانند وجود داشته باشند که هر یک با پیش آگهی و/یا پاسخ دهی متفاوتی به یک داروی خاص همراه باشند. در نتیجه، زمانی که این زیر گروه ها با یک دیگر آنالیز می شوند، پیش آگهی یا پاسخ دهی بهتر برخی از زیر گروه ها می تواند در اثر پیش آگهی یا عدم پاسخ دهی گروه های دیگر کم رنگ شود.



● نتایج و توصیه ها

با وجود تفاوت های موجود در طراحی مطالعات و آنالیزهای صورت گرفته، شواهد بیانگر آن هستند که هیستولوژی می تواند برای تعیین اثر بخشی درمان پروگنوستیک و پیش بینی کننده باشد.

با توجه به پیدایش درمان های هدف مند و اصلاح طبقه بندی های هیستولوژیک، مطالعات بیشتری باید در برگیرنده آنالیز زیرگروه های هیستولوژیک و همراهی آنها با اثر بخشی درمان باشند. به ویژه با توجه به افزایش چشم گیر شیوع آدنوکارسینوما، نیاز به چنین آنالیز هایی بیشتر است. در مورد برخی از درمان ها، هیستولوژی تومور به علاوه گروه فزاینده ای از مارکر های زیستی، این پتانسیل را دارند که بیمارانی را که از آن درمان ها سود می برند، مشخص کنند و در نتیجه از درمان های غیر ضروری و اثرات جانبی توکسیک در آنها جلوگیری شود. به علاوه، از آنجایی که به تازگی ارتباطی بین زیر گروه هیستولوژیک و توکسیسیته مشخص شده (به عبارت دیگر، بیماران مبتلا به تومور های سلول سنگفرشی در خطر عوارض هموراژیک ناشی از درمان با Bevacizumab هستند) مطالعات بیشتری باید آنالیز همراهی بین زیر گروه های هیستولوژیک و توکسیسیتی های مهم بالینی را نیز در برگیرند.

با بیشتر شدن اتکای ما بر زیر گروه هیستولوژیک برای تعیین درمان مطلوب، اهمیت تشخیص قطعی هیستولوژیک نیز افزایش می یابد.


دکتر محسن پرورش

در چند دهه اخیر، به علت تغییر در اپیدمیولوژی و افزایش تعداد عوامل شیمی درمانی هدف مند، اهمیت تعیین زیرگروه هیستولوژیک کانسر ریه سلول غیرکوچک (NSCLC) افزایش یافته است. روند افزایش طول عمر بیماران مبتلا به NSCLC پیشرفته، کماکان آهسته است. به منظور بهینه کردن درمان برای هر بیمار منفرد، نتایج منتشر شده آزمایشات بالینی به طور مرتب اطلاعاتی درباره عوامل پروگنوستیک و عواملی که می توانند تاثیر دارو را پیش بینی کنند، در اختیار می گذارند....

در گذشته، اهمیت پروگنوستیک زیرگروه هیستولوژیک در NSCLC پیشرفته با اطمینان نشان داده نشده، البته اغلب برای بیماران NSCLC که در مطالعات بالینی پذیرش می شوند، زیرگروه های هیستولوژیک مشخص می شوند، اما بررسی هایی که درباره همراهی بالقوه بین هیستولوژی و اثر بخشی درمان صورت می گیرند، معمولا گزارش نمی شوند.

لیکن، اخیرا نتایج دو مطالعه فاز III کنترل شده اتفاقی روی شیمی درمانی سیتوتوکسیک، موجب احیای توجه به تأثیر هیستولوژی NSCLC بر اثر بخشی درمان شده است. آنالیز گذشته نگر یک مطالعه که پمترکسد را به عنوان خط دوم درمان با دوستاکسل در NSCLC مقایسه نمود و همچنین آنالیز آینده نگر مطالعه ای که پمترکسد + سیس پلاتین را به عنوان خط اول درمان در NSCLC با جمسیتابین + سیس پلاتین مقایسه کرد، به لحاظ آماری رابطه قابل توجهی را بین درمان و هیستولوژی (درمان براساس هیستولوژی) تشخیص دادند. به این صورت که بیماران مبتلا به کارسینومای غیراسکواموس درمان شده با پمترکسد، میزان بقای طولانی تر و بیماران مبتلا به کارسینومای سلول اسکواموس درمان شده با پمترکسد میزان بقای کوتاه تری داشتند. به علاوه، مطالعه سومی نیز که دو دوز پمترکسد را به عنوان درمان های خط دوم و سوم در NSCLC مقایسه نمود، نشان داد که اثر بخشی آن بر حسب هیستولوژی تفاوت دارند.

با توجه به نتایج این مطالعات اتفاقی شده و به دلیل اهمیت روزافزون درمان های هدف مند بر آن شدیم تا شمول نگاه درمانی این مقاله را افزایش بخشیده و مطالعه ای مروری را درباره چگونگی ارتباط هیستولوژی با انتخاب درمان ارایه کنیم. نویسندگان این مطالعه بررسی کرده اند که آیا مطالعات پیشین روی داروهایی به غیر از پمترکسد نیز رابطه ای را بین هیستولوژی و پیامدهای بالینی مشاهده کرده بودند یا خیر.



● پمترکسد

پمترکسد یا Alimta یک آنتی فولات نوین است که آنزیم های دخیل در سنتز پورین و پیریمیدین را مهار می کند. پمترکسد عمدتا از طریق حامل احیا شده فولات وارد سلول می شود و تحت پلی گلوتاماسیون داخل سلولی وسیعی قرار می گیرد. اشکال پلی گلوتاماته برای دوره های طولانی درون سلول نگاه داشته می شوند و میل ترکیبی آنها با آنزیم های دخیل در سنتز پورین و پیریمیدین بالغ بر ۱۰۰ برابر بیشتر از داروی اصلی یعنی پمترکسد مونوگلوتامات است.

ما (نویسندگان) یازده مطالعه را که همراهی بین هیستولوژی و نتایج بالینی را در NSCLC مرحله آخر نشان داده بودند، بررسی کردیم. در هر یازده مورد، طراحی مطالعه و/یا نوع آنالیزها به ما اجازه نمی داد که به روشنی بین یک ارتباط پروگنوستیک یا ارتباط پیش بینی کننده تمایز قایل شویم. در برخی از موارد، هیستولوژی نقشی هم پروگنوستیک و هم پیش بینی کننده داشته است. هفت مطالعه مقایسه ای دیگر نیز به این نتیجه رسیدند که زیرگروه هیستولوژیک می تواند اثر بخشی شیمی درمانی های سیتوتوکسیک رایج خاصی را پیش بینی نماید و یافته سیزده مطالعه این بود که هیستولوژی در بیماران درمان شده با مهار کننده های تیروزین کیناز EGFR، پروگنوستیک و/یا پیش بینی کننده بود.



● اثر بخشی مهار کننده های تیروزین کیناز

ثابت ترین ارتباط بین هیستولوژی ونتیجه درمان، در مورد مهار کننده های تیروزین کیناز EGFR دیده شد. نکته جالب توجه این بود که همراهی بین آدنوکارسینوما و اثر بخشی بیشتر در بیماران درمان شده با مهار کننده های EGFR از ابتدا نتیجه مورد حدس نبود، بلکه در ابتدا این نظریه مطرح شد که نتیجه بهتر باید با کارسینومای سلول اسکواموس همراه باشد، زیرا در این کارسینوما EGFR به میزان بالایی بروز می کند. داده های جدیدتر پیشنهاد می کنند که اثر بخشی مهار کننده های تیروزین کیناز EGFR می تواند به توانایی آنها در مسدود کردن ارسال سیگنال در مسیر نا به جای EGFR همراه با موتاسیون های گیرنده فعال کننده مرتبط بوده یا اینکه می تواند مربوط به افزایش تعداد نسخه ژنی EGFR باشد. به رغم فقدان اطلاع دقیق از مکانیسم عمل مهارکننده های EGFR، هیستولوژی آدنو کارسینوما می تواند برای تعیین آن دسته از بیمارانی که به احتمال بیشتری از مهارکننده های تیروزین کیناز EGFR سود می برند، مورد استفاده قرار گیرد.

یک محدودیت این مرور، همانند هر مرور یا متاآنالیزی، تورش انتشار مطالعه است. این تورش زمانی اتفاق می افتد که نتایج منفی (در این مورد، نتایج منفی هیستولوژی) که اغلب منتشر نمی شوند، نادیده گرفته می شوند. آنالیز اثربخشی بر اساس زیرگروه هیستولوژیک به چند دلیل ممکن است گزارش نشود: داده های هیستولوژیک جمع آوری نشده اند، به علت قدرت ناکافی مطالعه آنالیز صورت نگرفته یا به خاطر شواهد تاریخی چنین آنالیزهایی مهم نبوده اند، آنالیز انجام شده، ولی نتایج منفی بوده اند و بنابراین گزارش نشده اند یا به خاطر اینکه چگونگی تفسیر یافته ها روشن نبوده است.

دلایل متعددی وجود دارد که چرا برخی از مطالعاتی که هیستولوژی را به عنوان یک عامل پروگنوستیک/ پیش بینی کننده مورد بررسی قرار دادند، ارتباطی را مشاهده نکرده اند. واضح ترین دلیل این است که آن مطالعه احتمالا به درستی نتیجه گرفته که همراهی هیستولوژی با اثر بخشی درمان نه به اندازه کافی پروگنوستیک است و نه پیش بینی کننده. چنین وضعیتی به ویژه می تواند برای مطالعاتی صادق باشد که به دنبال نقش پیش بینی کننده عوامل شیمی درمانی سیتوتوکسیکی هستند (برای مثال، آنزیم ها یا گیرنده ها) که تاثیر ساختاری آنها در تمام سلول ها یکسان است.

دلیل دیگر برای اینکه هیستولوژی به عنوان عامل پروگنوستیک یا پیش بینی کننده شناخته نشود، این است که طراحی مطالعه، جمعیت مطالعه و/یا آنالیز های آماری برای این منظور کافی نبوده اند. برای مثال، در متاآنالیزهایی که نتایج مطالعات مختلف شامل درمان های گوناگون و دموگرافی های مختلف بیماران ترکیب می شوند، تفاوت های مابین زیرگروه های مختلف بیماران پوشیده می شوند. آنالیز هایی که بازوهای درمانی را با هم ترکیب می کنند، می تواند به نتایجی متفاوت از نتایج جداگانه بازو های مطالعه منجر شوند.

در بسیاری از مطالعات ناکافی بودن طراحی مطالعه به معنی کافی نبودن اندازه نمونه است. ناکافی بودن اندازه نمونه همچنین می تواند به ترکیب شدن زیر گروه های هیستولوژیک بینجامد که خود یک اثر مهم را در یک زیرگروه هیستولوژیک نسبتا ناشایع پنهان می کند. حتی درون یک زیر گروه هیستولوژیک با مورفولوژی مشخص مانند آدنوکارسینوما، زیر گروه های متعددی می توانند وجود داشته باشند که هر یک با پیش آگهی و/یا پاسخ دهی متفاوتی به یک داروی خاص همراه باشند. در نتیجه، زمانی که این زیر گروه ها با یک دیگر آنالیز می شوند، پیش آگهی یا پاسخ دهی بهتر برخی از زیر گروه ها می تواند در اثر پیش آگهی یا عدم پاسخ دهی گروه های دیگر کم رنگ شود.



● نتایج و توصیه ها

با وجود تفاوت های موجود در طراحی مطالعات و آنالیزهای صورت گرفته، شواهد بیانگر آن هستند که هیستولوژی می تواند برای تعیین اثر بخشی درمان پروگنوستیک و پیش بینی کننده باشد.

با توجه به پیدایش درمان های هدف مند و اصلاح طبقه بندی های هیستولوژیک، مطالعات بیشتری باید در برگیرنده آنالیز زیرگروه های هیستولوژیک و همراهی آنها با اثر بخشی درمان باشند. به ویژه با توجه به افزایش چشم گیر شیوع آدنوکارسینوما، نیاز به چنین آنالیز هایی بیشتر است. در مورد برخی از درمان ها، هیستولوژی تومور به علاوه گروه فزاینده ای از مارکر های زیستی، این پتانسیل را دارند که بیمارانی را که از آن درمان ها سود می برند، مشخص کنند و در نتیجه از درمان های غیر ضروری و اثرات جانبی توکسیک در آنها جلوگیری شود. به علاوه، از آنجایی که به تازگی ارتباطی بین زیر گروه هیستولوژیک و توکسیسیته مشخص شده (به عبارت دیگر، بیماران مبتلا به تومور های سلول سنگفرشی در خطر عوارض هموراژیک ناشی از درمان با Bevacizumab هستند) مطالعات بیشتری باید آنالیز همراهی بین زیر گروه های هیستولوژیک و توکسیسیتی های مهم بالینی را نیز در برگیرند.

با بیشتر شدن اتکای ما بر زیر گروه هیستولوژیک برای تعیین درمان مطلوب، اهمیت تشخیص قطعی هیستولوژیک نیز افزایش می یابد.


دکتر محسن پرورش

لطفا نظر خود را در مورد این مقاله در همین بخش مطرح نمایید و یا شما می توانید نظرات خود را در بخشی با نام خود مطرح نمایید(برای این کار پس از وارد نمودن نام کاربری و رمز عبور خود در بالای سایت در همین بخش بر روی "موضوع جدید" کلیک کرده و انجمن خود را تشکیل دهید.)



============================
[14582] کلید واژه های این نوشتار:
تعیین زیرگروه هیستولوژیک|| درمان براساس هیستولوژی|| درباره چگونگی ارتباط|| درباره همراهی بالقوه|| پروگنوستیک زیرگروه هیستولوژیک|| nsclc پیشرفته، کماکان|| اهمیت پروگنوستیک زیرگروه|| چگونگی ارتباط هیستولوژی|| پیامدهای بالینی مشاهده|| برگیرنده آنالیز زیرگروه|| هستند مطالعات بیشتری|| هیستولوژیک، مطالعات بیشتری|| مختلف بیماران پوشیده|| هیستولوژی ونتیجه درمان،||ناکافی مطالعه آنالیز|| کارسینوما|| پیریمیدین|| اسکواموس|| نویسندگان|| آدنوکارسینوما،|| مهارکننده|| مطالعاتی|| بیمارانی|| کارسینومای|| پروگنوستیک|| هیستولوژیک||هیستولوژی|| egfr، پروگنوستیک|| درباره چگونگی|| افزایش بخشیده|| روزافزون درمان|| چگونگی ارتباط|| ارتباط هیستولوژی|| مطالعات پیشین|| مطالعه بررسی|| درمان ارایه|| انتخاب درمان|| اهمیت روزافزون|| مطالعات اتفاقی|| اسکواموس درمان|| پمترکسد، میزان|| غیراسکواموس درمان|| کارسینومای غیراسکواموس|| پمترکسد میزان|| علاوه، مطالعه|| تفاوت دارند|| هیستولوژی تفاوت|| مقایسه نمود،|| عنوان درمان|| پیامدهای بالینی|| بالینی مشاهده|| کننده تمایز|| ارتباط پروگنوستیک|| مورد، طراحی|| موارد، هیستولوژی|| کننده داشته|| کیناز egfr،|| یافته سیزده|| نتیجه رسیدند|| مطالعه مقایسه|| یازده مورد،|| بررسی کردیم|| برابر بیشتر|| سلولی وسیعی|| پمترکسد عمدتا|| پمترکسد پمترکسد|| پمترکسد مونوگلوتامات|| نویسندگان یازده|| بودند، بررسی|| nsclc مرحله|| نتایج بالینی|| یازده مطالعه|| تشخیص دادند|| هیستولوژی تشخیص|| آزمایشات بالینی|| نتایج منتشر|| منفرد، نتایج|| اطلاعاتی درباره|| درباره عوامل|| اهمیت پروگنوستیک|| گذشته، اهمیت|| توانند تاثیر|| عوامل پروگنوستیک|| بیمار منفرد،|| منظور بهینه|| هیستولوژیک کانسر|| تعیین زیرگروه|| اهمیت تعیین|| تعداد عوامل|| غیرکوچک nsclc|| nsclc افزایش|| کماکان آهسته|| پیشرفته، کماکان|| nsclc پیشرفته،|| افزایش یافته|| پروگنوستیک زیرگروه|| nsclc پیشرفته|| همچنین آنالیز|| آنالیز گذشته|| هیستولوژی nsclc|| تأثیر هیستولوژی|| آنالیز آینده|| پلاتین مقایسه|| براساس هیستولوژی|| درمان براساس|| هیستولوژی درمان|| آماری رابطه|| درمانی سیتوتوکسیک،|| اخیرا نتایج|| بالینی پذیرش|| مطالعات بالینی|| بیماران nsclc|| نشده، البته|| شوند، زیرگروه|| درباره همراهی|| لیکن، اخیرا|| معمولا گزارش|| گیرند، معمولا|| همراهی بالقوه|| سیزده مطالعه|| طراحی مطالعه،|| هیستولوژیک بینجامد|| نمونه همچنین|| نبودن اندازه|| هیستولوژیک نسبتا|| نسبتا ناشایع|| همراه باشند|| داشته باشند|| مانند آدنوکارسینوما،|| ناشایع پنهان|| مطالعات ناکافی|| نتایج جداگانه|| مطالعات مختلف|| هیستولوژی ونتیجه|| جمعیت مطالعه|| مطالعه، جمعیت|| بیماران ترکیب|| شوند، تفاوت|| نتایجی متفاوت|| بازوهای درمانی|| بیماران پوشیده|| مابین زیرگروه|| نتیجه، زمانی|| طراحی مطالعات|| bevacizumab هستند|| عوارض هموراژیک|| دیگر، بیماران|| عبارت دیگر،|| هستند مطالعات|| آنالیز همراهی|| اهمیت تشخیص|| مطلوب، اهمیت|| درمان مطلوب،|| تعیین درمان|| تازگی ارتباطی|| جانبی توکسیک|| پیدایش درمان|| درمان پروگنوستیک|| شواهد بیانگر|| گرفته، شواهد|| هیستولوژیک، مطالعات|| برگیرنده آنالیز|| اثرات جانبی|| هیستولوژی تومور|| درمان باشند|| آنالیز زیرگروه|| نتایج مطالعات|| شواهد تاریخی|| زمانی اتفاق|| انتشار مطالعه|| مرور، همانند|| مورد، نتایج|| شوند، نادیده|| مطالعه آنالیز|| ناکافی مطالعه|| آنالیز اثربخشی|| شناخته نشود،|| احتمال بیشتری|| egfr، هیستولوژی|| همراه باشد،|| اسکواموس همراه|| ابتدا نتیجه|| ونتیجه درمان،|| میزان بالایی|| جدیدتر پیشنهاد|| فقدان اطلاع|| تواند مربوط|| کننده مرتبط|| ارسال سیگنال|| نادیده گرفته|| مثال، آنزیم|| آنالیز انجام|| همراهی هیستولوژی|| نتیجه گرفته|| کننده عوامل|| درمانی سیتوتوکسیکی|| تاثیر ساختاری|| اینکه هیستولوژی|| سیتوتوکسیکی هستند|| درستی نتیجه|| مطالعه احتمالا|| تفسیر یافته|| چگونگی تفسیر|| اینکه چگونگی|| بنابراین گزارش|| دلایل متعددی|| کننده شناخته|| مشاهده نکرده|| دادند، ارتباطی|| افزایش تعداد|| بیماران درمان|| طراحی مطالعه|| اندازه نمونه|| مطالعات بیشتری|| nsclc مقایسه|| مختلف بیماران|| بیماران مبتلا|| تیروزین کیناز||زیرگروه هیستولوژیک||
منبع ثانویه :ایران-ک www.irank.ir